"Επτά φορές το δαχτυλίδι" της Ισμήνης Καπάνταη

Ισμήνη Καπάνταη

Η Ισμήνη Καπάνταη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Παντρεύτηκε τον Βάσο Καπάνταη και έχει έναν γιο. Έργα της: Επτά φορές το δαχτυλίδι (1989), Απειρωτάν και Τούρκων, μυθιστόρημα (1990), Η Ιστορία της Ιόλης, μυθιστόρημα (1992), Πού πια καιρός, μυθιστόρημα (1996), Στο Κρυφό Σχολειό, παιδικό (1997), Ιωνία (Οι Έλληνες στη Μικρασία), λεύκωμα (1997), Εκκλησίες στην Κωνσταντινούπολη, λεύκωμα, δίγλωσση έκδοση (1999), Η Φλώρια των νερών, μυθιστόρημα (1999), Το άλας της Γης, μυθιστόρημα (2002), Eμείς έχουμε εμάς, μυθιστόρημα (2007), Oκτώ φορές το δαχτυλίδι (2008) και Kυνική ιστορία (2008).

Έχουν μεταφρασθεί: Επτά φορές το δαχτυλίδι, Εκδόσεις Πανεπιστημίου Mc Gill, Μόντρεαλ 1994 και Βαλκανική Βιβλιοθήκη, Σόφια 2005· Απειρωτάν και Τούρκων, Εκδόσεις Ορφελίν, Βελιγράδι 1995 (αυτή την περίοδο μεταφράζεται και στα αγγλικά)·Ιωνία (Oι Έλληνες στη Μικρασία), Αδάμ, 1999· Η Φλώρια των νερών (αγγλικά) 2002, για την οποία ο μεταφραστής Rick Newton έλαβε το βραβείο Elizabeth Constantinides Translation Prize του Modern Greek Studies Association· Eμείς έχουμε εμάς, Crocetti Editore, Mιλάνο, 2009.

Μεταφράσεις: Τα πουλιά του αθώου δάσους (The Birds of the Innocent Wood) της Deirdre Madden, 2003· Άνθη του Λόγου (Champ Fleury) του Geofroy Tory, βασιλικού τυπογράφου του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας, 2005.

Διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά· έχει γράψει επίσης κείμενα για ντοκιμαντέρ.

Tιμήθηκε με το Βραβείο Χριστιανικών Γραμμάτων (1990) και με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1992) για το μυθιστόρημα Απειρωτάν και Τούρκων.

Επτά φορές το δαχτυλίδι 

Διαβάζοντας την ιστορία της Τουρκοκρατίας, μετά από πολλά χρόνια μπήκα τόσο πολύ στην ατμόσφαιρα της ώστε να αισθάνομαι σαν δικό μου χώρο τη σκοτεινή αυτή περίοδο. Έτσι γράφτηκαν οι επτά ιστορίες του βιβλίου, άσχετες μεταξύ τους — με κοινό σημείο αναφοράς το δαχτυλίδι πού, κατά τρόπο τυχαίο βρίσκεται πάντα στα χέρια ενός από τους ήρωες. Το χρονικό πλαίσιο κάθε ιστορίας είναι κάποιος από τούς —αμέτρητους πραγματικά— ξεσηκωμούς των Ελλήνων, στα χρόνια της σκλαβιάς. Οι στιγμές αυτές προκαλούν δέος και σεβασμό, και το έργο εκείνου πού προσπαθεί να τις «αγγίξει» γίνεται εξαιρετικά δύσκολο. Δεν επεχείρησα να δώσω μιαν εποπτική εικόνα της κάθε εξέγερσης, άλλα περιορίστηκα σε ιστορίες ανθρώπινες, καθημερινές.

Ισμήνη Καπάνταη

Συνοπτικά τα ιστορικά γεγονότα κατά τη διάρκεια της

δεύτερης ιστορίας

Την υπογραφή της Ενετοτουρκικής συνθήκης του 1540 ακολούθησαν μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και ανακατατάξεις.

Τον τελευταίο χρόνο της βασιλείας του Σουλεϊμάν του Μεγαλο­πρεπούς και πρώτο της βασιλείας του Σελίμ Β', το 1566, πραγμα­τοποιείται ή τουρκική κατάκτηση της Χίου πού σημειώνει, κατά κάποιο τρόπο, και το τέλος της    στο Αιγαίο.

Στη βόρεια Ήπειρο, τουρκικές απόπειρες για παιδομάζωμα σε συνδυασμό με απόπειρες πρακτόρων του βασιλείου της Νεαπολέως προκαλούν, από το 1565 και εντεύθεν, εξεγέρσεις των πληθυσμών. Παράλληλα ό Πάπας Πίος Ε' (1566-1572) κατορθώνει να επιβάλει, κατά κάποιο τρόπο, σύνδεση Βενετών και Ισπανών σε μία Sacra Liga Antiturca κάτω από την απειλή της τουρκικής παρουσίας στην Αδριατική (Πιαλή Πασάς, 1566).

Φήμες για την επικείμενη υπογραφή της και για την πιθανή επέμβαση των Ισπανών προκαλούν επαναστατικό αναβρασμό στον ελλαδικό χώρο και κυρίως στη βόρεια  Ήπειρο και στη Μάνη.

   Η ιστορία μας διαδραματίζεται σε αυτά τα χρόνια και τελειώνει με την πτώση του Σοποτού (10 Ιουνίου 1570), πού είναι και ή πρώτη σημαντική επιτυχία των Ενετών σε αυτό τον πρώτο χρόνο του πολέμου.

Διαβάστε το κείμενο